Bergwandelen in Bulgarije

Wandeling door de bergen (Kom-Emine-weg)
  
terug naar index Bulgarije Rode lijn: Kom-Emine-weg. Tussen roden ballonen: Gelopen route juni 2022

Maandag 13 juni 2022, vertrek. Samen met Rien mijn buurman wandelen we een afstand van 140 km in Bulgaarse bergen >TEKST: Rien van Liere<

In de voorbereiding hebben Mi.....

Mike en Rien op bergtocht


[Klik foto voor de volgende foto]
Foto                                                                                                                                                                                                                                                                                                               1

De wandeling

foto

17 juni, wandeldag ?, van , tot een kampeerplek 5 km voorbij

Na het ontbijt beginnen we aan de ,,,,,,

,,,,,,
Verderop het pad,,,,
6/7

Tussen de ,,,, 9

10
Rode lijn: Kom-Emine-weg. Tussen roden ballonen: Gelopen route september 2021

1 September 2021, vertrek. Met mijn buurman een bergwandeling van 140 km in Bulgarije >TEKST: Rien van Liere<

In de voorbereiding hebben Micheil en ik de grammen naast elkaar uitgestald en gewogen. Negen kilo zonder eten en zonder water. Als laatste sneuvelt de zwembroek. En Micheil is zelfs met zijn kooktoestel toch iets lichter! Hij neemt geen regenjas en regenbroek mee maar een paraplu. Geen trui! Een kleine powerbank, die van mij is een halve kilo. We gaan in de lengte over een bergrug lopen, waar kans is op dagenlang geen elektriciteit. We gaan een stuk lopen van het communistische vriendschap pad dat 40 jaar geleden van de DDR naar de Zwarte Zee liep. In Bulgarije is dat nu het Kom-Eminepad. Dat loopt van de berg Kom in het westen naar het plaatsje Emine aan de Zwarte Zee, over de bergketen die in Bulgarije van west naar oost loopt. Wij gaan over de bergrug het stuk van Pirdop naar Shipka Pass lopen, circa 150 kilometer. Dat is het deel in de Centrale Balkan (Stara Planina), grotendeels een nationaal park. Daarna gaat Micheil naar Varna, ik ben van plan nog een week verder door te lopen naar het plaatsje Kotel. Ik heb als leidraad het boek “Kom-Emine, a guidebook along the main ridge of the Balkan mountains” uit 2016 aangeschaft. De sectie Pirdop-Kotel staat op mijn telefoon. De kaartjes van dag 6 tot en met 15 gaan uitgeprint mee.

Kom-Emine is het idee van Micheil, Rien is gewoon aangehaakt. Micheil is Bulgarije fan, hij is er al een paar keer eerder geweest en heeft hard gestudeerd op de taal. Ik heb alleen Wat en Hoe Bulgaars. Na Georgië wordt dit een nieuw gezamenlijk wandelproject. En een uitputtend pad, als je het boek mag geloven. Forse dagmarsen en fors omhoog en omlaag. Met na het kayakken eigenlijk te weinig voorbereidingstijd. Dat ene peesje rechts deed zich weer voelen. Oppassen dus in de training. De Grebbenberg en de grasdijk vlakbij waren oefenmateriaal. Bulgarije was op de Corona kaart groen, is recent geel geworden.

Met Jeanet gaan Micheil en ik per auto naar Eindhoven airport. We vliegen om 9 uur met WIZZ. Voor de somma van €72 heenreis met ruimbagage. Ik zit in het vliegtuig naast Radia. Uit Bulgarije, maar al 20 jaar wonend in Griekenland. Ze werkt nu een jaar in Nederland. En wel in de zorg in Zetten waar ze zorg verleend aan een mevrouw van 98. Na 2 maanden gaat ze op vakantie naar Sofia. Radia houdt van een praatje en laat een rijk palet aan eetfoto’s zien.
Onderweg biedt ze aan dat we na aankomst in Sofia een stukje mee kunnen rijden om de malafide taxi’s bij het vliegveld te ontwijken.
Wij mee met Radia. Ze werd afgehaald door haar man. Die laadde zonder mankeren onze rugzakken in. Een stukje verderop vroeg haar man een taxichauffeur over de prijs van een rit naar Pirdop. Uiteindelijk traden ze zelf als taxi op en zo reden we gevieren de 80 km naar Pirdop. Een uitstekende gelegenheid voor Micheil om Bulgaarse uitspraak te oefenen. Hij spreekt al aardig Bulgaars. Radia had net 2 maanden achtereen in Nederland gewerkt. En dus haar man lang niet gezien. En toch vonden ze het ook leuk, deze onverwachte actie. We aten in Pirdop nog samen in een restaurantje, kregen volop aanbevelingen. Na het eten bleek haar man Jorden nog een loodgietersklus in Sofia op te moeten nemen.
Zo waren we al vroeg in Pirdop. We keken een beetje rond en dronken een drankje op het terras van ons hotel Srednagora.

Mike en Rien op bergtocht

Restaurant in Pirdop 1

Rien, Radia, de man van Radia en Mike 2

De plaatselijke supermarkt. Tekst luidt: voedingsproducten, doe je boodschappen bij ons' 3

Het spoor door Pirdop 4

De wandeling

Nadat we vanuit Pirdop de helling omhoog zijn gelopen volgt het pad over de bergrug in kou en mistig weer 5

2 september, wandeldag 1, van Pirdop tot een kampeerplek 5 km voorbij ruïne Planinski Izvori in het zadel. 18 km, 1533 m omhoog en 337 omlaag.

Na het ontbijt beginnen we aan de 1.300 meter lange helling die we op weg naar de bergrug steil omhoog moesten lopen. Het viel uiteindelijk nog mee, het was koel. Micheil maakt soms rare geluiden maar stiefelt als vanouds. Halverwege krijgt ie zijn blikjes sardientjes terug, die tijdens de vlucht in mijn rugzak moesten. Paarden onderweg. Boven vinden we het Kom Emine pad op 2.000 meter; een breed pad. De wind blaast koud en dat blijft de verdere dag zo. Het lijkt wel Ierland. Pijntjes blijven achterwege. Hoewel, ik voel op het eind van de dag mijn rechter achillespees. Dan moet ik toch wat langzamer. We passeren de verlaten Planinski Izvori hut en beginnen zo al aan dag 2 uit het (digitale) wandelboek. Bij de Planinski Izvori ruïne stond nog een waterpunt met overvloedig water. Dat bleek wel het laatste tappunt op de route tot bij de Eho hut twee dagen later.

Na een tijd door de mistige wolken te hebben gelopen breekt het open en zien we de hoge wereld. Na een hazenslaapje in de luwte in de zon staat de tent om half 5 in een zadel, ongeveer 5 km voorbij de ruïne, bij de afslag naar de Benkovski hut. Maar de wind wakkert nog verder aan. Onaangenaam.

Als het tentje het maar houdt. Die thuisgelaten extra tentpen zou nu helpen.

Micheil maakt zijn pannenkoeken met suiker in zijn tent, ik heb notenbrood met kaas.

We liggen er vroeg in. Ik heb alle kleding aan. Dat wordt een heftig nachtje. Toch mijn donzen slaapzak mee moete nemen voor deze nacht in plaats van mijn lichtere zomerslaapzak.

Water tappen
Verderop het pad, waarschuwing voor het vallen van de steile berghelling
6/7

Evondmaal
8

Vervolg van het Kom-Emine wandelpad 9

Onze tentjes 's morgens vroeg bij zonsopkomst, de harde wind van gisteravond en vannacht is verdwenen 10

3 sept, wandeldag 2. Van het kampeerzadel naar Kozya Stena hut. 25 km, 591 omhoog en 964 omlaag.

Tot middernacht was het stormachtig. Om half 12 werd ik wakker en moest nota bene poepen. Een half uur later zat ik daar buiten.. Toch minstens 9 uur geslapen, het was niet te koud. Ik had wel moeite met mijn nieuwe 113 cm superlichte (170 gram) maar o zo gladde matrasje. Dat floept zo onder me weg. In de ochtend was de wind weg en de lucht blauw. De tentjes hadden het doorstaan. Micheil had pas na 1 uur nachts de slaap gevat. Hij maakte thee en koffie en pannenkoeken. Ik mijn notenbrood met kaas.

De wandeldag begint opnieuw steil omhoog. Maar over de hele dag viel het met het de meters omhoog en omlaag mee. Het boek overdrééf. Vezhen peak (2.198 m) in de mist. Later brak het open. Na Vezhen komen we een echte ingepakte alpinist tegen, handschoenen en al. Micheil loopt met blote armen, dat is ook wel een beetje Wim Hof.

Meer pieken. De wind komt vandaag uit het Zuiden. Later op de dag werd het zelfs windstil. Mooi wandelweer. In de ochtend nog die pees, later geen last meer. Omhoog blijf ik achter.

In de Eho hut wacht géén rijk maal. Géén dagjesmensen, geen toerisme. De eigenaar is weg. Bij godsgratie krijgen we allebei 2x linzensoep voordat het luik dicht gaat. Er zijn 2 Bulgaarse jongens. Die belden net met de volgende Kozya Stenahut. Daar is eten maar geen stroom, dus geen warme douche. We lopen nog 6,5 km. Mooi pad. Het laatste wandelstuk is mooi, over een richel. Niks geen pijntjes meer.

De Kozya Stenahut leek om 5 uur middags verlaten. Maar nee, er is volk. Het komt allemaal niet gastvrij over, de communicatie is stroef en kortaf. De eigenaar, die eindelijk opduikt, is aardiger en spreekt Engels. We liggen met 4 op 1 kleine kamer in een reusachtig leeg gebouw. Later raken alle 6 bedden bezet. Het Bulgaarse duo dat we eerder zagen komt laat ook nog aan. Er is geen koude douche, water is schaars, want het heeft 2 maanden niet geregend. (?) Het ontbijt wordt macaroni met kaas. Het avondeten is linzensoep met kaas en olijven. We hadden hogere verwachtingen. Aan de praat met de Bulgaarse jongens. Zij hebben de schrijver van het boek op het pad ontmoet. Ze lopen vanaf het startpunt (de berg Kom) en snel. Ze weten dat het dit weekend topdrukte wordt in de hutten. Op maandag is het een nationale feestdag. Alles zit al vol. Gauw gebeld met Dormira hut om eten te reserveren. Dat lukte Micheil niet, de hoorn ging erop. Mij wel, met 3 woorden Bulgaars, haha.

In de kleine kamer lagen uiteindelijk 6 personen. Het was bedompt. De enige vrouw lag te hoesten. Corona?

Het begin van een nieuwe dag 11

Op pad voor de volgende 25 km door de bergen 12

Mike en Rien
13

We lopen door een prachtig berglandschap 14

15

Tussen de ... 16

17

Berghut ...
18

19

4 sept, zaterdag (wandeldag 3) van Konya Stena naar Dobrila hut. 28 km, 731 omhoog en 509 omlaag.

Het ontbijt macaroni met kaas ging niet door omdat het door de Engelssprekende baas gisteren niet was opgeschreven op de allesbepalende lijst. Het Kom Emine communistische vriendschap pad bleek nog communistische trekjes te hebben, meer dan vriendschap. Toen ik dat benadrukte in een oplopend dispuut werden 2 van de 3 baardmannen pissig en richtten zich op Micheil, die zich eerder inschikkelijk had betoond. Eindstation: geen ontbijt. De Bulgaarse vertelde nog dat alles gisteravond was gekookt. En nu kon het niet meer. Gek genoeg stond macaroni gisteren niet op het menu. Raadsels. We sliepen dus met alle 6 gasten in een klein kamertje, terwijl er 100 bedden capaciteit was in dit giga gebouw. Pas in bed dachten Micheil en ik allebei aan corona, gek genoeg. Vanochtend uitgevraagd, met tegenzin waren de antwoorden: alleen de oude baas van 75 was gevaccineerd. Zijn reisgenote niet, noch de jongens. Er hangt wel een corona tekst op de buitendeur. Het eerste wekalarm ging al vroeg af. (Lekker geslapen, dagboek bijgewerkt. Micheil sliep pas laat zei hij.)

Jeanette weet dat in Bulgarije 17 procent tegen covid is ingeënt. Lekker dan. De hutten schijnen de komende 3 nachten vol te zijn, maandag is een feestdag. Dus is er ook sjopska salad. Slapen zal zonder reservering vooraf wel de tent worden. En dat is veel beter ook.

Lekker vroeg weg. Half 8 of zo. Micheil maakt later op de ochtend alsnog macaroni. Geen macaroni toch macaroni. Vandaag is het een prachtige dag. Zon en windstil. Een groot verschil.

We lopen vrij makkelijk rechtsom en zien de hut weer liggen. Het is prachtig in het vroege zonnetje. Het monument, dat gisteren nog zo ver weg leek duikt ineens dichtbij op. Auto’s spiegelen op een volle parkeerplaats en nu komen er horden Bulgaren tegemoet. Er staan stalletjes met heerlijke waar. We kopen wat eetbaar kleins en elk een fles vruchtensap. Bij de stal verderop blijkt de eigenaar perfect Canadees Engels te spreken. Hij gaat in benadering van agressief naar cynisch naar beminnelijk. Een apart mens. We kopen er ook frambozenwijn. Op naar het monument bovenop de Beklemeto of Troyan pas. Een reusachtig ding, het blijkt een vrijheidsboog, 1944-1978. Zeker communistisch, met die beeldenpartij. Het betonrot wacht op Europese subsidie. In het (digitale) boek staat dat Bulgaren de boog spottend een knelband noemen. Communisme heeft goed afgedaan hier. Maar het is een vrijheidsboog ter ere van bevrijding door de Russen in WOII. Hier ook geen drommen mensen. Geen prullenbak. Ik loop een stukje omlaag en achterhaal 2 mannen. Als ze snappen wat ik bedoel willen ze de flessen retourneren. Nu gaat de route een heel stuk over een macadamweg in aanleg. Langs een hut die verlaten zou zijn. Die is echter nieuw leven ingeblazen: er eten mensen, de schoorsteen brandt. We komen iets na 13 uur bij de Dermenka hut. Die heeft een welkom bord, is super gezellig ingericht, kleedjes op tafel. Hier is veel volk. Bestellen gaat Micheil in het Bulgaars goed af, toch heeft de mevrouw er halverwege genoeg van en loopt gewoon weg. Genoeg besteld voor soep (kip, darm) en frites. Aangevuld met heerlijke Bulgaarse yoghurt met bosbessensaus. En koffie. De batterijen opgeladen. Omlaag naar koeien, een nieuw deel van het Nationaal Park Centrale Balkan in. Door bos, mooi hier. Een ruiter groet vriendelijk. “Alles goed” vraagt hij. Kijk nou! Kan dus ook.

Flink omhoog over een kale heuvel met keienpad. Weer een stukje bos, weer een ruiter. Daar lopen we de wandelvrouw achterop, Maria heet ze. Diepe wallen, niet op haar best. Met Roma genen denkt Micheil. Ze loopt het hele pad, van de berg Kom naar Emine aan de Zwarte Zee. Haar droom. Ze was partner noch verzorgende van de 75 jarige, die trouwens is gestopt.

Om 5 uur middags komen we aan bij de grote Dobrila hut, het is meer een hotel. Nee, dat deel is nog in aanbouw. Gigantisch druk hier, het klopt helemaal van die volle hut in het weekend. Dus wij gaan in de tent, met toegang tot de douches. Er is volop keus op de menukaart. Dezelfde kaart als in Dermenka. Het eten is heerlijk, wel was het gedoe om de bestelling ook in handen te krijgen. In de avond aan tafel met Maria. Een perfecte leermeester Bulgaars voor Micheil. Gezellige boel binnen, er wordt gezongen.

Het viel qua lopen erg mee vandaag. De forse hoogteverschillen uit het boek zijn totale onzin.

- 20


Wegbewijzering
21/22

- 23

Even wat eten klaarmaken omdat we het ontbijdt in de berghut hebben gemist 24

Onderweg langs de stalletjes 25

- 26

..., wie we een aantal maal troffen. Zij loopt het gehele Kom-Emine pad van +/- 450 km?
27

Berghut 28

5 Sept (zondag wandeldag 4). Van Dobrila hut naar Tazha hut. 27 km, 1.211 meter omhoog en 1.543 omlaag.

Mijn Bulgaarse yoghurt stond vannacht op het muurtje, bordje erop tegen de mieren. Had je gedacht, ik werd wakker van gerinkel, en het was al opgegeten. Een kat ongetwijfeld. Ook mijn zakje met sandwich was weg. Lag tussen de binnen- en de buitentent. Hoe dom kan je zijn. Ook was mijn zonnebrandflacon uitgeperst in de tas. En wel 3 keer moeten plassen vannacht, de laatste keer gewoon over de rand. Alle kleren aan, bijna te warm. Het heeft onder de heldere hemel niet gevroren. Goed geslapen. Micheil minder, maar 5 uur of zo. Weer direct na ontwaken naar de wc, stoelgang voortreffelijk. Door al mijn gedoe nog pas om 8.30 uur weg. Zon, korte broek.

Vandaag moet een zware dag zijn, met vele toppen. Het gaat gelijk steil omhoog.

Op de eerste pas, Ambaritsa peak (2.150 m), staat een shelter, met voorraad en een condoom. In de zon waait het hier koud en hard.

Omlaag. Je ziet de volgende afgeronde toppen al opduiken. In de verte Koupena peak. Vlak voor een nieuwe onbarmhartige klim omhoog schuilt Maria op een plekje uit de wind.

Drukte op het pad. De volgende hevige top heeft op het laatste stuk kabels omhoog. Koupena 2.169 m is vol Bulgaren. Omlaag gaan we fluks voor de groep uit, anders is het file. Ook omlaag zijn er kabels. Twee vrouwen voor ons, doen het goed. Omhoog naar een nieuwe top. Effe rust. Foto terug kijkend, met schoenen. Nu omhoog en nog meer omlaag richting de voet van Botev peak. Daar ligt ie in de wolken. Bij Botev shelter, een echt sfeervolle afgetimmerd hol aan de voet van de berg, worden we afgeblaft. Niets te eten! Niema niestu! Koude koffie gaat nog net. Schoenen werden naar buiten gesmeten. Zó onvriendelijk. De 350 meter stijgen naar boven vielen nog mee. Op de top (2.376 m) staat een weerstation en meer grote gebouwen. Ook een tweede Botev shelter. Hier liggen bananen, is goede soep met meatballs. Als ik vraag naar de foto aan de wand (van Mr Botev) ontstaat met een groep jongeren een hele conversatie over Bulgarije. Iedere Bulgaar is zwaar ontevreden over de corrupte regering, die 60% van het EU geld verduistert. Er waren protesten, een jaar geleden, maar dat werd uit het Bulgaarse nieuws gehouden. Deze jonge mensen bleken al jaren in Californië te wonen dan wel voor een Amerikaans bedrijf in Bulgarije te werken. Verassend. Wel over revolutie gehad, niet gevraagd of ze hun eigen land niet moesten opbouwen. Te lang gepraat, want de beoogde slaapplaats aan de andere kant van de berg is een verlaten dichte schuur in een desolate omgeving. Koude wind inmiddels. We lopen nog 8 km grotendeels over een weggetje door kaal landschap naar de volgende Tazha of Tuzha hut. Bij aankomst rond 19.45 uur zijn we versleten. “Total loss” zei Micheil. Het laatste lange trappetje naar de hut nog een opgave. In de hut is het loeiheet, de kachel brandt. Gezellig ook. Gevulde kippensoep en koolsalade.

Het lukt om een eigen kamer te regelen, met het corona terugvlucht argument. Doorzakbedden, de etage doet aan opa uit Kapelle denken. Ook hier geen douche bij gebrek aan water. Als een roos geslapen. Micheil minder, die heeft moeite met dat type bed.

Op de bergtop ...
29

- 30

Op de bergtop... 31

- 32

33/34

- 35

Berghut ... 36

- 37

jg
38

In de berghut ...
's morgen weer verder, nu de trap af waar we gisteravond omhoog moesten
39/40

6 sept (maandag wandeldag 5). Van Tazha/Tuzha hut naar een kampeerplek bij de Korita fountain, een paar km voor de Partizanska hut. 19 km, 613 m omhoog en 728 omlaag.

We zijn laat op. In bed het verslag bijgewerkt. Ontbijtje met jam en kaas op toast in het zonnetje buiten. De regen van het weerbericht blijkt achterhaald. We leren dat in Bulgarije flink is uitgepakt over de naam Nederland ter vervanging van Holland. Holland mag niet meer. Oh? Elke Bulgaar wil verbaasd weten waarom we toch hier zijn. We zijn ook nog géén andere buitenlandse toerist tegengekomen. Van de vriendelijke gastvrouw horen we dat alle hutten private ondernemingen zijn. Het grote verschil in exploitatie ligt dus aan de ondernemer zelf.

De trap weer af, eerst over een vlak weggetje, dan fors circa 500 meter omhoog, eerst door een bos en dan door open veld. Micheil sprint vooruit. Die heeft er ondanks een blaar zin in. Omhoog is ie toch al niet bij te houden met zijn grotere stappen, nu al helemaal niet. Horizontaal en omlaag ga ik al dribbelend naast zijn normale tred beter. We komen er allebei.

Even is het mistig en koud, dan weer zon. Om 14.30 zijn we bij de Mazalat hut. In het zonnetje met veel volk heerlijk buiten gegeten. Weer die heerlijke Bulgaarse yoghurt met bosbessen toe. Kisolo moleko. Dan komt Jeanet met een rare afschrijving, blijkt loos alarm. Pas om half 5 zijn we weer aan de gang. Op 1.390 meter bij Korita fountain is een mooi kampeerplekje in hoog gras. Vlak ook nog. Een horizontaal plekje is wel een vereiste, want mijn matrasje is spekglad. Micheil maakt in het laatste zonnetje pannenkoeken. Ik heb nog stééds zwaar notenbrood en kaas van thuis. Het wordt vast koud. We hebben nog wat frambooswijn. Oeps, had Micheil al weggeklokt. Terwijl ik in mijn tentje lig te schrijven, vindt Micheil een teek. En nog een! Opmerkelijk ook, nog geen mug gezien of gevoeld. De deet bleef zo in de tas. Spiegeltje inspectie in de tent, Rien heeft geen teek.

- 41

- 42

Berghut ... 43

7 Sept (di, wandeldag 6) van de fountain naar Shipka monument, 21 km, 551 omhoog en 727 omlaag. (Taxi naar de plaats Stara Zagora)

Rien heeft het niet koud gehad met alles aan, wel licht geslapen. Micheil had het te warm, slecht geslapen. Vandaag is voor Micheil de laatste wandeldag. Hij daalt af naar Shipka. Eerst volgen we een makkelijk karrespoor naar de Partizanska Pesen hut. Daar een extra ontbijt met salade, Bulgaarse yoghurt en goede koffie. In de Uzana hut een stukje verderop doen we soep en dezelfde yoghurt, nu met bosbessensaus.

De bebaarde uitbater van de Uzana hut vertelde in goed Engels dat het vervolg van het Kom Eminepad naar het plaatsje Kotel saai zal worden en dat de hutten bezig zijn te sluiten. Ook is er geen water op het vervolgtraject van 130 km naar Kotel, dat ik nog wil lopen. Inderdaad had bellen naar de volgende Buzludza hut geen resultaat, de hoorn ging erop. De man vindt

de Rhodope bergen mooi, naast nog een hele batterij andere bergen in Bulgarije. Impulsief ontstaan er nieuwe mogelijkheden. Afbreken of doorlopen?

De route voert nu voortdurend over een onverharde weg. Jammer. Daar lopen we Maria achterop, nu met stokken en een volghond. De achterover hangende rugzak herken je van ver. Die was ons dus gepasséérd. Knap hoor. Het pad was al jaren haar droom. Maar ze heeft het moeilijk. Ze hoest veel. Ze rookt ook teveel. Bij Dormira pafte ze er ‘s ochtends vroeg meerdere weg. Bij een flinke klim blijft ze achter, maar bij het restaurant bij het vrijheidsmonument komt ze aan als we aan het eten zijn.

Hier breekt Micheil volgens plan de wandeling af. Zo dadelijk wil hij met de bus omlaag. Voor de foto ren ik in een kwartier de trappen op naar het Shipka vrijheidsmonument. Maar de beloofde bus blijkt niet te gaan. Intussen bellen Maria en ik diverse hutten verderop op het pad. Er zijn hutten die de niet opnemen of het gesprek direct afbreken. Maar het Ski Resort en Chumera hut ”are working” . Het kán dus, maar het worden flinke afstanden. Uiteindelijk sta ik midden op het plein in dubio, met Maria aan de ene zijde en Micheil op afstand aan de andere zijde. Micheil vindt een taxi.. Wat doe ik? Naar een hotel ter plekke en morgen 40 km lopen, of naar het plaatsje Shipka, Plovdiv en verder. Nog even gauw op de kaart kijken, verderop de route naar Kotel zijn véél weggetjes, dat is niet fijn. Micheil belt vanaf de taxi. Hoppa, besluit genomen. Dág Maria, hand, succes!

In de taxi. De taxichauffeur is eigenlijk gezellig op stap met zijn 10 jarige slimmerik van een zoon. Die zoon leest een boek van Oscar Wilde - in het Engels! Van de plaats Shipka belanden we weer in een collectieve taxi naar Kazanlik voor het bustarief. In Kazanlik staan naast armoedige flatgebouwen ook een verzameling krotten. Micheil weet, daar wonen de Roma. Van Kazanlik gaan we na enige wachttijd met dezelfde chauffeur door naar Stara Zagora. Micheil ratelt met de taxichauffeur, het gaat nu wel heel goed met dat Bulgaars. Micheil de reisleider is het nu! Toch, in Stara Zagora koopt Micheil een buskaartje terwijl hij met de trein wil. En (dankzij een behulpzaam meisje achter me) ik bemachtig een buskaartje naar Plovdiv, voor 10 lev, 5 euro. Allebei zo rond 9 uur morgen. Het meest dichtbij zijnde hotel is Zheleznik. 65 lev. Mooie hete droogkamer. Binnen de kortste keren hangen er tenten en wasgoed te drogen. Weer schoon.


8 september (wo) Rien naar Plovdiv, Micheil naar Varna.

Ik sliep opmerkelijk slecht. Warm, voor het eerst zijn er muggen. Micheil pakte uurtjes zegt ie. Vóór de laatste check wijst Micheil me op mijn zwarte onderbroeken over de zwarte tv….. Half 9 zijn we al beneden. Flink speling houden vindt Micheil. Een jazzgitarist uit Sofia maakt onze afscheidsfoto. Op naar Plovdiv en op naar Varna. Einde van een nieuw gezamenlijk avontuur. De wandeltocht was puik. Het viel mee, de omhoog en omlaag meters in het Kom-Emine boek waren schromelijk overdreven. Wel hebben we flinke dagmarsen gelopen, bijna 150 kilometer in 6 dagen. De bergen waren landschappelijk niet heel spectaculair. Vinden we allebei. Veel grasheuvels, echt een oud gebergte. Leuke ervaringen. We hebben nog steeds geen andere niet-Bulgaarse toerist gezien!

Lees het verhaal van Rien zijn reis verder...

44

- 45

Cape Galata nabij Varna, de kust van de Zwarte Zee

Het vervallen restaurant van Cape Galata 46

- 47

Varna

Strand van Varna 48

Het havenhoofd van Varna 49

Varna, nabij de Farmers' Market (Колхозен пазар) 50

Varna, nabij de Farmers' Market (Колхозен пазар)
51

Varna, nabij de Farmers' Market (Колхозен пазар) 52

Varna, nabij de Farmers' Market (Колхозен пазар) 53

Thermisch bad aan de kust van Varna 54

- 55
       EINDE REIS

Terug naar Mijn Vakanties in Bulgarije


Terug naar HOME